Ik heb niet stil gezeten

Jullie dachten zeker dat ik niks meer had te doen nadat ik gestopt was met lesgeven. Nou niks is minder waar.Want jullie dachten toch niet dat het budget op was van de goede doelen actie? Eerlijk gezegd dacht ik ook dat ik even een relax tijdje zou hebben, maar door al dat geregel ga ik zelfs een dag later naar Vietnam toe. Na hier en daar wat rond gevraagd te hebben, waar ik een leuk bedrag kan investeren, kreeg ik eigenlijk een vaag antwoord. Ik wilde de school nieuwe tafels schenken, waar ik alsantwoord op kreeg dat het te duur was. Of :'Is up to you'. Als ik nu meer tijd had, dan had ik dat beter uit kunnen zoeken, maar die heb ik niet. Dus wilde ik gewoon wat concreets. En dat is de Dumpsite geworden.

Er wonen mensen echt op de Dumsite omdat het heel goedkoop is. Als er dan een vrachtwagen met vuil binnen komt, dan rennen ze allemaal daar op af om de blikjes en flessen eruit te halen. Dit kunnen ze namelijk verkopen. om de Dumpsite heen zijn een paar dorpjes, waar iedereen woont, maar daar lopen/spelen ze ook gewoon tussen het afval.

De bedoeling was om 100 gezinnen van een voedselpakket te voorzien. Rijst, vers fruit, kleren, vlees, vis en laarzen. Samen met Kimlay, ons tussenpersoon, ben ik de dumpsite op geweest om bonnen uit de delen. De bonnen zijn een beetje lukraak aan de armste mensengegeven. Zonder bon dus ook geen pakket. Ik was wel heel geshokt op de Dumpsite. Ik had een kapje voor en laarzen aan om door het vuil te lopen en door het water. De mensen die daar wonen liepen gewoon op blote voeten, er liep er zelfs eentje op hakken. Met de vraag of ik hier iets anders kan doen dan alleen maar een pakket aanbieden, werd er eigenlijk gereageerd of het de normaalste zaak van de wereld was. Ik dacht aan een stuk land kopen, met dieren of zo voor 1 gezin. Maar ze hebben geen opleiding dus vallen ze weer terug in het oude, was het antwoord. Toen besefte ik ook pas dat er niks tegen te doen is, waar moet je beginnen? En het rare was/is, hoe arm de mensen daar ookzijn, er staan dus wel t.v.'s. Vreemd he?

Dusik heb een hele grote zak met kleren gekocht, (2de hands)vis en sausage, rijst (voor elk gezin 10 kilo) wat vers fruit en kaplaarzen voor de werkende mensen. (Nee Astrid, die had ik nog niet toen mijn camera werd gejat hahaha). Samen met de andere vrijwilligers hebben we alles verdeeld over 100 zakken en zijn we bepakt en bezakt richting de Dumpsite gegaan. Ik wilde nog veel meer kopen maar Kimlay zei, je kan niet iedereen helpen, beetje bij beetje is genoeg. Na alles opgesteld te hebben konden de mensen komen. Zij werden 1 voor 1 binnen gelaten en kregen dus van alles mee wat ze niet eens meer konden tillen. En de gezichten van de mensen, zo blij en dankbaar. Dat gaf een heel fijn gevoel, dat het wordt gewaardeerd.

Het was zo dringen bij het hek, het leek wel de zomersale van de H&M. Nadat alle zakken waren uitgedeeld en er nog een paar reserve zakken over waren kwamen alle mensen op ons afgerend om nog een zak te bemachtigen, Dit was wel even schrikken, hoe de mensen deden.

Van een moeder op het werk had ik kleertjes mee genomen, Helaas kon ik niet alles mee nemen, maar had ik een paar setjes mee genomen om het te kunnen geven aan een kindje. Dit heb ik ook kunnen doen zoals je aan de foto's ziet. Ik heb een meisje opgepakt en gewoon helemaal aan gekleed, dat was een heel mooi gevoel. Jeetje er viel een last van mijn schouders af, het was namelijk een hoop geregel, en de actie liep onwijs goed. Ik heb niet gezegd dat ik er niks aan wilde doen omdat er niet tegen aan te vechten is, nee ik heb het gewoon gedaan. En dit beetje is een begin. De andere vrijwilligers, Heleen, Sabine, Tessa, Neil en Oska vonden het ook erg geslaagd.

Het was een heel speciaal gevoel, ik had het echt idee dat ik iets betekende op dat moment voor de mensen. Dat ik dit heb mogen mee maken, en dat wel dankzij jullie.

Dit was een heel bijzonder en dankbaar project. Maar ja, ik had voor mijn gevoel nog niet genoeg gedaan. Daarom ben ik naar een ander project geweest waar een andere vrijwilligster, Tessa, aan het werk is. Dit project heet CCSF, De Farm. Deze weesboedrij is opgezet door een Nederlandse man. Hij vangt hier op het moment 45 kids op en er is plek voor 80 kinderen. Op de Farm zijn er veel mogelijkheden voor de kinderen om zich te ontplooien. Er wordt Engelse les gegeven, er zijn dieren die de kinderen verzorgen, een fruitgaard, een visvijver, er staan weef apparaten. Hier krijgen de kinderen ook allemaal les in, zodat ze er wat mee kunnen gaan doen. Dit is een heel mooi en groot project. Deze man wil kwaliteit bieden aan een paar mensen, en niet aan een heleboel een beetje. De kinderen krijgen ook traditionele danslessen, met kleren en muziek erbij. Wij hebben de eerste optredens gezien, wat heel leuk was, en hier willen ze er meer van laten volgen om zo extra geld te verdienen. Pas zijn er een hoop instrumenten aangeschaft en Chef (de nederlandse man) gaf te kennen dat hij het heel leuk zou vinden als er een muziek leraar zou komen. De kinderen kunnen dan optreden, en hebben plezier met elkaar. Na lang gesproken te hebben heb ik besloten de muziek leraar aan te bieden. Jammer genoeg wisten ze niet hoe duur die zou zijn. Dus hebben we afgesproken dat zodra hij er is een fotootje wordt opgestuurd en voor hoe lang deze leraar er dan zou zijn. Als jullie willen kijken is dit de internet site: www.wwcf.nl.

Is dit ervan wat ik allemaal had verwacht? Nee. Ik vond het lesgeven een super mooie ervaring, maar ik miste het verzorgende er om heen. En 3 weken is te weinig om een goed project uit te zoeken wat je wil ondersteunen. Maar alle kleine beetjes helpen.

Er zijn verkiezingen geweest op zondag en echt heel Phnom Penh was uitgestorven. De tentjes mochten ook niet eens open om drank aan de toeristen te serveren. Oska en ik wilde deze dag af sluiten met een drankje, maar kwamen nergens binnen. Overal dronken Cambodjanen. 1 kroeg riep ons binnen om een biertje te doen. Jaa, weer een biertje. Het waren wij en dronken Cambodjanen, ons eigen prive feestje dus, maar als er politie zou komen moesten we toch wel even duiken.

In het verhaal zien jullie Els niet meer. Dit klopt. Els heeft besloten om langer les te geven, dit omdat zij het gevoel had nog niet klaar te zijn. doordat er hier verkiezingen zijn in het land was er een soort van vakantie en hebben Els en ik al afscheid genomen. Ik met pijn in mijn buik, omdat ik nu Vietnam in mijn eentje ga verkennen. Els heeft een tripje door de Mekong naar Saigon gemaakt. en komt morgen terug, net als ik weg ga en we zien elkaar 15 augustus in Hanoi om Halong Bay te gaan doen.

Morgen is hat dan zover, dan ga ik Cambodja verlaten wat ik toch weel een beetje thuis kan noemen na 4 weken. En op naar het volgende avontuur in Vietnam.Drie dagen door de Mekong Delta, met homestay naar HCMC. Ik laat 4 onvergetelijke weken achter.

Even wat leuks over de cambodjanen. Iedere avond in het Olympysch stadion is er tussen 1700 en 1900 uur een sportuurtje. Er staan overal groepjes te aerobicen, en joggers rennen rondjes over de banken van het stadion. En ik kan veel op mijn slippers, maar joggen op slippers lukt me niet hoor, maar dat lukt de cambodjanen wel.

Dat avond sportuurtje, heb je ook in de ochtend, iedere dag om 5 uur. Om 5 uur heb ik dus geen oog meer gedaan met aerobic. Later hoorde ik dat ze ook kunfhi doen, dus ga ik morgen toch gewoon nog een keer om 5 uur op?

Nu kunnen Cambodjanen echt alles. Als je aan de kant van de weg gaat zitten zie je de meest leuke taferelen, zoals: met zijn 7-en op de motor, een baal hooi op de motor, iemand in de laadbak met de klep open. Ja het kan hier allemaal, en dat heb ik ook wel gemerkt toen we bepakt en bezakt naar de Dumpsite reden.Je mag zelfs je fiets in de Tuk Tuk mee nemen.

Lee hai Cambodja, en Chiao Vietnam

PS lieve collega's Sannie, annelies en Elles, Van harte en veel geluk met de kleine.

toch een beetje tijd voor ons zelf

Eerst wil ik bij deze iedereen een super fijne vakantie wensen, of vragen of de vakantie leuk is geweest, want ik houd het hier allemaal niet bij hoor wanneer iemand op vakantie gaat. En Vera en lieve zus thanks voor de extra foto ruimte, ik begrijp dat ik meer foto'smoet plaatsen? hahaha.

Deze week hebben Els en ik ook even tijd voor ons zelf gehad/genomen, dus dat is om 7 uur op en lekker winkelen, en heel heel veel gekocht. Ik heb net mijn tas een beetje ingepakt en ik zie dat ik wat dragers moet huren voor 2 maanden om alles mee te krijgen. Een hele gave lamp gekocht, en heel groot. Nu hopen dat Michiel niet zegt dat hij naast de volleybal poster moet verdwijnen.

We zijn naar de Killing fields geweest. Zo anders als het Tung Sleng museum. Zo indrukkend was het museum, zo peace full waren de killing fields. Op de massa graven vlogen allemaal vlinders. Wat wel heel raar was is dat je over de botten en kleren loopt van de mensen, daar word je ook wel even stil van. Niemand heeft de Killingfields overleeft, niemand wist het bestaan ervan, de massa graven zijn door de locals ontdekt. Als er mensen vermoord werden, werd er harde muziek gespeeld zodat omstanders het niet hoorden. En dat 30 jaar geleden........

Op de terugweg zagen we mensen aan het werk op het water, wat achteraf een visfarm bleek te zijn. Daar hebben we wat fofo's van gemaakt en heel brutaal gevraagd of wij ook een rondje mochten maken. Ons bootje zonk nog net niet , maar had net iets meer water na het rondje dan dat we begonnen. Was heel gaaf en rustgevend zo op het water tussen de planten.

En we hebben lekker 1 keer gezwommen in die 4 weken dat we hier zijn, dat we dat niet eerder hadden ondekt! Maarwel metals gevolg dat we geen zin meer hadden om in de middag les te geven, maar eindelijk een kleurtje op kunnen doen!!!

Ook wil ik nog vertellen dat ik het raar vind dat we nog geen enge ziekte hebben op gelopen. Ik krijg zoveel te eten van de kids waarvan ik niet weet wat het is.En denk maar niet dat ze hun handen hebben gewassen. 1 keer dacht ik dat ik fruit kreeg wat ik netjes op hebt gegeten, en ik vond het al raar dat de kids lachten, en het fruit was vies........ Het bleek dus geen eet fruit te zijn. We eten op de markt, ontbijten met de kinds mee, krijgen ' giftige' besjes uit de bomen die we op eten. Nee geen enge ziektes, op een snelle stoelgang na, maar wel een mega koortslip! Wie had dat nu gedacht?

Ik had de afgelopen dagen een klein beetje paniek, mijn bankpas deed het ineene niet meer. Ik dacht nog, geen man over boord want ik heb nog een pas. Nou die stopte er dus ook mee! En weet je dan wat de Rabobank zegt als je interhelp belt? Nee hoor mevrouw niks aan de hand, u passen zijn gewoon actief, een prettige dag nog. Nou ik kon dat wijf wel door de teleoon trekken, ik zit aan de andere kant van de wereld zonder geld, waar niemand Engels wil praten! En natuurlijk mocht ik van iedereen geld lenen, maar 2 passen van de bank? En Michiel was ook al niet thuis. Gelukkig was er een reddende engel die Michiel heeft weten op te sporen. En nu staat er veel geld op mijn visa, die het nog wel doet, gelukkig. Nu heeft er een medium tegen me gezegd dat ik veel zou leren in deze reis: Niet mijn camera laten liggen en dat 2 bankpassen niet genoeg is? Even dacht ik of niks normaal kon gaan. Maar ben zo blij dat opgelost is.

kus Iris

Namens de kids: "bedankt"

Namens de kids bedankt: Voor het mogelijk maken van 3 onwijs gezellige weken. De werkboeken, leerboeken, potloden, gummen, pennen (jaaaa, ze schrijven allemaal met een de RIJKE pen), de bieb met spelletjes en boeken, sportspeelgoed, ons schooltripje en natuurlijk het lenen van jullie juffie Iris.

Nou dat waren me een 3 weken wel het les geven, ik heb een super tijd gehad. Jullie hebben de foto's al wel gezien, maar dan hier het verhaal: deze laatste week les geven was heel raar, ik wilde namelijk nog zoveel doen dat ik mij zelf 3 keer in de rondte ben gaan rennen. Helaas heb ik niet alles kunnen doen wat ik wilde, maar als dit kleine beetje een begin is wat andere door kunnen zetten is dat een fijn gevoel. Elke dag kwamen de kids op me af rennen om mijn tas te dragen en mijn hand te geven. Was ik toch verbaasd dat ze dat op een dag niet deden? Ik kwam de klas binnen en ze zaten allemaal heel geconcentreed in de werkboeken te werken die ik de dag daarvoor had gegeven. Zo leuk om te zien dat ze er echt wat mee doen. In het werkboek staan allemaal leuke Engelse spelletjes, en kleuren natuurlijk.

Ik had ballonnen mee gekregen voor de kids en ik dacht dat het leuk was om een spel te doen met waterballonnen. We hebben ze allemaal gevuld (112) en zijn buiten op zoek gegaan waar we dit konden gooien. Ja......... dat kon dus nergens en zijn we uiteindelijk in de bouw beland! en probeer dan maar eens 40 kids in een kring te houden, heel goed van mij georganiseerd dus, maar je ziet dat de kids het heel super hebben gevonden.

We hebben de kids van Els mee genomen naar Kirry Room, een nationaal park met watervallen om in te zwemmen. Dit was helemaal geweldig, die kids waren zo blij heel de dag, dat is een voldoening om te zien. Maar voordat je op pad bent zeg, voordat iedereen er was is het al een uur later. 10 keer stoppen om te plassen (nee ik was het niet) en we hebben aan de kant van de weg ontbeten. En wat doe je met het afval? juist in de sloot gooien en laten liggen. Dat hebben wij natuurlijk niet geleerd dus zijn we gaan opruimen.We hebben een mooie opgeruimde stapel achter gelaten en er werd gezegd dat het wel goed kwam.

We hadden sportspullen mee genomen en dat sloeg zeker aan, en ze zijn allemaal zo goed in de hoela hoep! Met alle leiding hebben we een heerlijke Cambodjaanse Tapa's gegeten, lees: de kip en vis uit elkaar trekken en op eten.

De kinderen bleven bloemen voor ons plukken, hele mooie wildboeketten en flower kransen geven. En ze willen graag naast je lopen maar niet 1 nee, met zijn 10-en aan je hand, erg gezelli maar ook heel vermoeiend. Ja en dan lekker zwemmen natuurlijk. En wat doe je als echte stoere juffies? juist gewoon samen met kleren en al in het water duiken. Hier is dat heel normaal met je kleren in het water.

Maar ons weekend was nog veel drukker, we zijn op zondag met mijn klasje op pad geweest. Ook hier duurde het heel lang voordat iedereen er was, maar we zijn weg gekomen. Eerst met de kids naar Watt Phnom. De tempel op de heuvel, de kids zijn ook in de tempel geweest en hebben allemaal hun gezicht gewassen. Om de tempel heen was er een klein apen bosje, gelukkig hadden deze apen niet zo honger (zoals ik werd aangevallen in Indonesie), maar wel met als gevolg dat we zelf de noten hebben op gegeten. Daarna zijn we naar het Royal Palace geweest. Ja een zeer educatief tripje. En alle kids waren gewoon stil bij de gids (dat deed ik vroeger niet hoor bij een educatief tripje). Na de lunch was de klap op de vuurpijl voor de kids: het water park. Een soort Tikibad.Els en ik waren voorbereid en hadden ons zwembroekje mee genomen dat natuurlijk te kort was.......... En dan ga je gewoon met je kleren en al van de glijbaan! En denk maar niet dat we dat 1 keer hebben gedaan, nee want iedereen wil boven op de juffies zitten. We hebben hele goede been spieren van de trap op en af lopen. Ook vandaag wilden de kids graag naast je lopen, mischien nog wel meer dan gisteren omdat ze jonger waren. Voor ons was het een super leuk maar druk weekend.

En dan mijn laatste dag les geven, ik had shirts gekocht om met de kids te kleuren en een cd speler voor de disco! Sommigen durfde hun shirt niet te kleuren, ik denk omdat het wit is, en wit is de kleur die ze moeten dragen op school. Maar ze vonden het helemaal geweldig! Vooral de disco. Weet je welk nummer favoriet was? Casper met de slide song, weet je wel dat vakantie nummer van 10 minuten. Die hebben we dus 3 keer gedaan, dus mijn excersize had ik ook wel gehad. De kids kunnen onwijs goed dansen, jammer dat dat je dat op de foto wilt zetten ze gaan poseren voor de camara, dus echte actie foto's zitten er niet tussen. En dat ik danna 3 weekjes les geven zoveel kadoos van de kids heb gehad. Allemaal foei lelijke kettingen en hele vieze snoepjes, knuffels en heel veel origami! Dat is een heel speciaal gevoel, dat je weet dat ze niks hebben en jou dit cadeautje geven. Gelukkig door de disco was iedereen vrolijk en hebben we ook vrolijk afscheid kunnen nemen. Tot dat ik mijn spullen ging pakken en mijn Khmer leraar zag huilen, toen brak ik toch ook wel. En dat in 3 weken tijd.

Ik heb heel veel geleerd in deze 3 weken, en ik wilde nog zoveel meer doen, maar daar heb je echt langer de tijd voor nodig dan dit. Ik hoop alleen dat het voor de kids deze 3 weken een steentje kan bijdrage in hun leven en dat ze bij het zingen van de hokey pokey nog even aan mij zullen denken. Als aandenken heb ik een fotocollage gamaakt voor in de klas en iedereen een foto gegeven van zichzelf, wat ze zijn dol om op de foto te gaan, met hun peace teken.

knuf Iris

Dat heb ik weer

Als eerste wil ik zeggen dat ik het super vind om berichtjes van thuis te lezen en dat jullie zo goed op Michiel passen, maar vertroetel hem niet te veel he?Lieve Nely bedankt voor de extra foto ruimte. En Mark, ik ben inderdaad de Iris uit Moordrecht, maar ik vraag me ook echt af welke Mark jij dan bent? (nog steeds nieuwschierig dus)

Van de week besefte ik pas hoe gelukkig ik ben dat ik deze ervaring mee mag maken, ik heb het idee dat het mij een rijker mens maakt en ik hebal zoveel geleerd.

Ik heb een kast gekocht voor de klas. Een ikea kast (net zo duur) en een lage, want mijn idee was om er een hoekje met een zitzak mee te creeeren. Maar de leraren vonden het een beter idee om, vanwege de ruimte, het gewoon tegen de muur te zetten. Ja het is hun klas, maar dan had ik een grotere moeten kopen denk ik. Zowiezo vond ik het moeilijk om een kast te kopen, vooral nadat ik Els haar kast had gezien. Een hele mooie, ijzeren kast, maar haar klas lekt ook als het regent en die van mij niet. En ik wilde het verschil niet te groot maken met duur en arm. In ieder geval waren de leraren en de kids heel blij met de kast en hebben ze meteen de boeken er in gedaan en zijn meteen gaan lezen.

Dat geeft een fijn gevoel dat het gewaardeerd word met wat ik doe.Ook alheb ik soms niet het idee dat ik ze echt wat leer en het hetene oor in gaat en de andere weer uit. Maar pas is het tegendeel bewezen we.We hebben het namelijk over de kleuren van de Cambodjaanse vlag gehad en de volgende dag kreeg ik een gehaakt armbandje met de kleuren van de Cambodjaanse vlag. Dat was heel fijnom teweten dat ze wat hebben geleerd! Het les geven vind ik nog steeds leuk en het gaat ook heel goed. Ik heb zelfs op mijn handen gestaan voor de les: 'Wat kan je allemaal doen met je handen?' Helaas heb ik geen foto van me zelf dat ik hetecht heb voor gedaan.

Ook heb ik ze het verschil tussen zuur en zoet laten proeven. Kijk maar naar de foto's hoe zuur. Door het lesgeven heb ik wel een dag taak, ben ik bezig om dingen te zoeken, aan te schaffen en houd ik dus weinig tijd overom andere dingen te doen en te gaan feesten. Al zijn we pas wel gaan karaoke zingenmet een klein groepje andere vrijwilligers. En dat ik samen met Gwenda heel hard dirty dancing heb gezongen voor een lege zaal, dus daar hoefde ik niet dronken voor te zijn! (of toch wel) En omdat ik het jullie wilde laten horen dat ik hier mee verder moet gaanstaat het op de camera.

Sahounikville was trouwens geweldig, kijk maar

een heerlijk strand, pijnloos mijn wenkbrauwen laten epileren op het strand,lekker gezwommen,veel playboyfoto' s gemaakt,mooi weer, heel relax en mijn camara gestolen................ Ja mijn camera is van de tafel gestolen toen we gezellig aan het eten waren en naar binnen renden omdat het ging regenen. Toen ik terug rende was het al te laat!!! Zucht en Kut, en dat gebeurd mij dus weer.Al mijn foto's. Kijk de camera is wel te vervangen maar de foto's...vreselijk. Dit moet natuurlijk aan de politie worden verteld. En hier zijn ze ook echte ambtenaren door om 8.15 te beginnen ipv 7.30 uur. En die man schreef langzaam, waarop hij zei : 'Als je wilt dat het sneller gaat moet je mij 20 dollar betalen.' Dat deed ik natuurlijk niet waarop hij gewoon weg liep en mij liet zitten. Dus heb ik uiteindelijk 15 dollar betaald en ging het alsnog niet snel hoor. (toch die 20 maar moeten geven)Omdat het niet in Phnom Penh was gebeurd, maar in Sahounikville heeft hij een andere verklaring opgeschreven. Terwijl ik een brief moest over schrijven, echt over moest schrijven (kopie was er niet) dat ik de waarheid sprak. Maar goed, papier is binnen en ik heb ook al een nieuw cameraatje met een Aziatische stekker, altijd handig voor thuis dus.

En als laatste wil ik vertellen dat we naar het Tuol Sleng museum zijn geweest. Dit was in de rode Khmer tijd een gevangenis, of eigenlijk meer eenhel. Toen we de kamer in liepen voelde je gewoon de pijn en kreeg ik geen adem meer. Er stond een bed, met een poep doosje en een ketting waarmee ze aan het bed zaten. En dat is nog maar 30 jaar geleden, ik snap niet dat mensen zo met elkaar om kunnen gaan! De film die getoond werd was heel indruk wekkend. De man die het vertelde was van de rode Khmer en stond daar gewoon levendte vertellen hoe hij de gevangenen heeft vermoord............ Ja daar word je wel even stil van.

Knuf Iris

weekend!/ en daar ging mijn string

Weekend, mijn wel verdiende weekend zelfs! Want jeetje, een middag les geven is een hele dag taak! Je lessen voorbereiden, testjes maken en hoe maak je het leuk! Inmiddels heb ik mijn draai gevonden om als in de jaren 60 les te geven en veel klassikaal te doen. Na een week weet ik ook dat de uitspraak zo moeilijk is voor de kids, dat het blijven herhalen van de woorden niet helemaal verkeerd is, maar zou het graag anders willen zien. Maar goed, inmiddels ben ik zo goed geworden als juf, dat mijn klas is gegroeid van 32 kids tot 42 kids! Ze komen zelfs met zijn allen na de pauze gewoon weer terug. En ik heb het niet heel de week gedacht maar het is onwijs super om voor een project te werken. Voor dat ik dit kon zeggen zijn er wel een hoop tranen en oorwurmgezichten voorbij gegaan. Ik zag het aan het begin van de week echt niet zitten. Op mijn 2de dag wilde ik ze 10 woorden leren, waardoor de lerares mij terug floot dat het echt teveel was. En ik kreeg hoofdpijn door alles klassikaal te zeggen. Ik heb veel met andere vrijwilligers gepraat hoe die het doen, maar ja als je maar 12 kids in de klas hebt, kan ik dat ook wel hoor. Maar goed, alle goede adviezen op een rijtje gezet en een eigen mengelmoes er van gemaakt en dan krijg je een zeer interactieve les, afgewisseld door klassikaal te lezen.

En wat doen vrouwen als ze niet lekker in hun vel zitten? (ik wel tenminste) Juist, winkelen! ik heb een fietsje voor de deur en ben lekker naar de markt gefietst. Ik voel me al echt thuis in het verkeer en rij net als iedereen als een kamikaze door rood, tegen het verkeer in en gewoon alle wegversperringen negeren. Net het rondje om de Arc The Triomph, maar dan heel de tijd. Van het shoppen werd ik echt vrolijk, het kost geen drol namelijk.

Je hebt hier een soort shuttle met een veer, een soort van badminton, maar dan met de handen en voeten. Deze had ik voor de kids gekocht om in de pauze en voordat de les begint ermeete kunnenspelen. Toen ik aan kwam fietsen schreeuwden ze al 'teacher teacher', en met zijn allen kwamen ze naar beneden gerend om mijn fiets weg te zetten, mijn tas te dragen, en om mijn hand vast te houden. Ik word behandeld als een echte prinses! Ik krijg veel aangeboden van de kids, fruit, snoepjes en vreemd eten waaronder slakken! Gekookt en al in hun huisje, en ik moet zeggen dat deze slakken best lekker waren!. Ook had ik mijn eerste aankoop voor ze gekocht, Engelse werkboeken. Deze hadden ze mee naar boven genomen en ik dacht echt dat ze ze al uit hadden gedeeld en verscheurd. Maar niks is waar, het stond netjes op mijn stoel.

Ik vertelde dat ze de eerste dag 5 min stil waren. Mijn streven was voor de 2e dag 10 min, en dat was gelukt. En nu kan ik zelfs vertellen dat ze 1 1/2 uur voor de pauze stil waren. En na de pauze zelfs een uur stil waren voor een test die veel te moeilijk was! En de Hokey Pokey doen ze nu net als de Vlekkies met veel plezier! Ik kan nu echt zeggen dat ik een Engelse lerares ben.

We hebben met zijn allen gespeeld, en geprobeerd een kring te maken door elkaar de hand te geven. En nu weet ik dat kinderen kinderen zijn enallemaal naast de juf willen staan, anders gaan ze huilen. En omdat ze allemaal op elkaar lijken weet ik niet meer wie wel en niet is geweest. Inmiddels heb ik maar 5 schuttles gekocht, om iedereen aan de beurt te laten komen (met 1 leek het net rugby).

Samen met de Khmer teacher ben ik boeken voor de bieb gaan kopen, alleen durfde ze niet alles erin te doen wat ze wilde denk ik. Ze schrok van de prijs. Komt goed, koop gewoon nog meer. Ik heb haar wel een woordenboek cadeau gedaan om haar Engels te verbeteren. Van de week ga ik een kast kopen, een bureau, knutselspullen en een bak met speelgoed voor in de pauze. Voor onze begrippen is het heel weinig, maar voor hier is het een schatkist.

En dan nu, mijn verhaal van: Daar ging mijn string! Van Karin heb ik een leuk boekje gekregen van reisverhalen van meiden in verwegistan landen. Ik heb eraan toe te voegen:

Probeer maar eens uit te leggen, op een markt waar niemand, niemand Engels praat, dat je tampons nodig hebt! Je kan je voorstellen dat het met een hoop hand en voeten werker erg lachwekkend uitzag. Er vroeg er zelfs 1 waar ik last van had. Met schaamte heb ik durven zeggen: I'm bleading! Dat begreep dus wel iedereen en hoorde ik ze 10 minuten later nog lachen. Ik heb ze uiteindelijk gevonden hoor.

Er is zoveel te doen op ons project, dat ik niet weet waar ik moet beginnen en of ik er wel genoeg tijd voor heb. Ik ga een start maken en hoop dat de volgende vrijwilliger dit door kan zetten. Het liefst wil ik de boel buiten opruimen, maar de bewoners zelf hechten hier geen meer waarde aan. Helaas is het dan onbegonnen werk.

Je bgrijpt dat ik na deze week heerlijk weekend ga vieren in Shanoukville, in een bungalow huisje op het strand! Wel verdiend dacht ik zo.

Lee hai!! ( Tot ziens) Iris

.

Hello teacher how are you, I'm fine thank you

Hello teacher how are you, I'm fine thank you, dit zeggen de kinderen dus als je binnen komt, ze gaan er zelfs bij staan, zo jaren 60. Maar goed dit is de slam area:

Vandaag zou ik dus beginnen met een kijkje nemen in de klas. Niet dus, de lerares die zelf net 18 was en zo slecht Engels spreekt zodat ik niet eens met haar kan communiceren, dacht zelf erbij te gaan zitten. Ok goed ben een grote meid, dus begon ik mij voor te stellen, en dat ging goed. Daarna gooide ik een bal naar ze, en zodra ze de bal gevangen hadden mochten ze vertellen hoe oud ze waren en hoe ze heten en of ze broers en zussen hadden. In het begin ging dit best goed, maar na een tijdje dacht de andere helft van de klas op tafel te gaan staan en elkaar de hersens in te slaan. Er werd zelfs met geld spelletjes gedaan! We praten over kids van 8 tot 13 jaar? Maar goed, ik heb de lerares gevraagd of zij de les wilde beginnen, en ik zou kijken. Ook bij haar gingen de activiteiten van de kids gewoon door, toch een zucht van verlichting dat het 'normaal was'. Wij geven les van 1400 uur tot 1700 uur, de eerste 11/2 uur is er dit geleerd: Give me a book. Dat is alles, zij schreef het op het bord, de kids moeten het dan in hun schriftje schrijven, vervolgens zegt ze ieder woord voor wat herhaald wordt, en dat een uur lang voor 1 zin. Ik zou ook de buurvrouw de hersens in slaan uit verveling.

Ik dacht dat ik hier wel op in kon spelen door er veranderingen in te maken en de interactie te doen door de vraag zichtbaar te maken. dit ging heel goed, en hier en daar het woord boek veranderd in 2 boeken enz, en dan liepen de kinderen weg, zo uit het niets op een paar na,het was namelijk etenstijd. Na de lunch waren er van de 34 kinderen 20 terug gekomen, want het regende (schoolplicht kennen ze hier dus niet, geen zin is geen zin). Met de juf overlegt dat ik een leuk verhaaltje over Nijntje voor ging lezen (van een kindje gekregen). Maar de bedoeling was dat ik dit op het bord ging schrijven, en dit dus woord voor woord in moest prenten, je begrijpt dat ik niet verder ben gekomen dan de eerste blz. Later zei de juf dat de kinderen het niet snapten, ja daaa. Ik wilde gewoon leuk voorlezen en daar kleine vraagjes over stellen, zoals welke kleur jurk had Nijntje aan? Hoeveel vrienden had ze in de klas enz. (de kids van Vlekkie begrijpen dit toch ook namelijk). Na wat liedjes te hebben gezongen was gelukkig de eeste dag voorbij, want jeetje wat is dit moeilijk! Ze kennen heel het riedeltje hoe ze heten, hoe oud ze zijn op volgorde, maar als ik eerst vraag hoe oud ze zijn geven ze hun naam als antwoord. De kids zijn wel lief en heel leergierig gelukkig. Morgen ga ik, dat is de bedoeling dus, de letter C introduceren. (vandaag was het namelijk de letter B) Nu weet ik wat ik kan verwachten en weet ik wat te doen hoop ik.

Het klas lokaal van Els was best moeilijk te vinden, maar gelukkig zijn er kinderen die mij aan de hand mee hebben genomen enmij naar haar hebben gebracht.Haar kinderen zijn wat ouder en hebben al een redelijk niveau, net iets makkelijker denk ik. Maar Els en ik zijn allebei geschrokken van de manier van les geven, zo oud. En het valt mij op dat zodra ze klassikaal iets zeggen, ze dit allemaal kunnen zoals tellen tot 100, maar als je ze individueel vraagt te tellen tot 10, zedit eigenlijk niet kunnen.

Nou dat was mij een dagje wel.

Groetjes Iris

Ankor wat!?

Wow Ankor dat was geweldig!!! Nog mooier dan op t.v. Het is zo indrukwekkend, dat je het niet kan beschrijven. Ik werd er zelfs rustig van.Het is het grootste en oudste tempel complex van Azie dat is overgebleven. Iedere tempel is in zo'n goede staat. Het is ongelofelijk hoe ze dit vroeger hebben kunnen maken. Zulke gedetailleerde verhalen in de muren te zien. Monniken werk. Het gekke is dat je ook overal op mag klimmen en in mag. Je zou denken dat ze bang zijn dat het beschadigd. Maar ja, als ietsal zo langstaat kan het nog wel een aantal jaar mee. Het complex moet je zien als iedere Wat een andere stad. Met de tuk tuk werden we van tempel naar tempel gebracht. En zelfs ik, de tempel veslaafde, was na 2 dagen tempel moe!! Want, zoals ze dat hier zeggen 'same same but different'. Ik heb 2 keer de zonsopgang gezien. Dit schijnt heel mooi te zijn, maar de eerste dag was het erg bewolkt. Vandaar dat ik na een paar uurtjes slapen de volgende dag ook had bedacht om de zonsopgang te zien. Maarhelaas was er weinig van te zien, omdat het nog bewolkter was. Ik moet het dus doen met bestaande foto's.

In de middag ben ik gaan fietsen, gewoon zo maar door de dorpjes. Dit was echt geweldig, zo ben je door de huizen aan het fietsen en zo door de rijsvelden, waar ik over greppels met fiets en al ben gesprongen. Alleen heel goed voor mijn zelfvertrouwenwas het niet. De kinderen liepen heel vrolijk zwaaiend op mij af, de eerste paar keer was ik gestopt, maar de kinderen keken me zo raar en lang aan en schrokken denk ik van me dat ze begonnen te huilen.Omdat ik dat zielig vond dacht ik: Ik geef ze eenballon, om het goed te maken. Maar toen renden ze nog harder huilend weg naar hun moeder en stond ik dus alleen met de ballon. Dit gebeurde niet 1 keer, nee ik denk wel een stuk of 5 keer. Ik ben zelfs bij een gezin binnen geweest die een gehandicapt kindje hadden. Zij kon niet praten, horen en lopen. Voor haar heb ik ook een ballon opgeblazen die ik liet glippen, ze shrok zelfs zo erg van het geluid dat ze moest plassen. Er waren wel een aantal kinderen blij hoor, maar ze durfden niet op de foto. Ik heb veel vershilgezien in huizen langs de dorpen. Echt van bamboe en dat is het, maar ook van hout en steen met t.v. en auto's voor de deur. Dat er in 1 dorp zoveel verschil kan zitten. De huizen staan op palen, want het water is nu laag, maar in het regen seizoen stijgt het water.

Je moet trouwens niet denken dat ik heel relaxed heb gefietst. Mijn fiets had namelijk het formaat van eenkinderfietsje, met een heel hard zadel. Na 3 1/2 uur had ik enorme zadel pijn en zere knieen, die ik er uit heb gelopen over de markt.

Nu een beetje de zenuwen voor morgen, mijn eeste les dag. Het is de bedoeling om eerst te kijken en me voor te stellen en om te kijken welk niveau ze hebben om te kunnen weten wat ik ze wil leren. Maar dat horen jullie snel.

Wat leuk al die reacties en de lieve woordjes, thanks.

Knuffels van mij

Jeetje, waar moet ik beginnen

Jeetje waar moet ik beginnen. Nou ik begin maar bij het begin. Na een overweldigend feestje op het werk te hebben gehad en een super gezellige borrel met vrienden, lukte het mij niet om onder de 15 kilo te komen. Ik die altijd onder de 12 kilo bleef. Wat ik ook probeerde, het lukte niet. (al die anti rimpel creme's maakte het zo zwaar, want kleren heb ik echt niet bij me) Maar goed het is ook de bedoeling om hier en daar wat achter te laten en heel veel souveniers mee te nemen. Want je kan hier echt alles kopen, maar dan ook alles en hetkost geen drol!

Na de Jumbo actie en nog vele mooie donaties van vrienden, buren (en zelfs gestreken dollars die niet in de koffer waren gevonden van de ouders van mijn vriendin) kan ik trots op mezelf zijn voor ik het vliegtuig in stap met wat ik allemaal heb bereikt (wijze woorden van een lieve collega). Dat iedereen 'mijn' project steunt geeft ook een verantwoordelijkheid en ik hoop dat ik mooie en goede beslissingen kan maken.

We hebben een lange enkoelbloedige vlucht gehad (of we door vertraging en het kwijt raken van Els haar tas, onze vlucht wel gingen redden). We bleven zelfs koelbloedig toen we aan kwamen met regen. Dus hier zitten we dan in Phnom Penh en nog realiseer ik het me niet.

Ja en nu hoe ga ik dat opschrijven? Want waar ben ik voor gekomen? Vlak voor ons vertrek hoorden we dat het project waar wij naar toe zouden gaan problemen had tussen het Cambodjaanse bestuuren het Nederlandse bestuur. Het was voor ons niet meer mogelijk om voor dit project te werken. Gelukkig wilden ze voor ons een ander project zoeken. Helaas was dat bij onze aankomst nog niet gelukt. We zijn meteen aan de slag gegaan om een nieuw project te zoeken. Bellen, internetten en stressen. Gelukkig hadden we wel een contactpersoon van de organisatie gekregen, die mischien wel wat voor ons zou hebben. Veel projecten zatenvol dus dat betekent dat er veel vrijwilligers zijn in NP die een steentje bijdragen. Jammer voor ons, want de weeshuizen waren vol.

Nu worden we echte Engelse leraressen op een school. De 'slam' area heet het. Hier wonen op de 'dumpsite' na, de armste mensen van NP. We zijn daar een bezoekje wezen brengen om te kijken of we dit wel wilden. Echt waar, ik kan het niet uitleggen, wat wordt je daar triest van. En ik kom daar even 3 weekjes wat doen, het is een speld in de hooiberg. Ik zalproberen uit te leggen hoe het er uit zag: allemaal krottenwijken, waar je over vuilnis en door de modder loopt. Een klein hok waar 30 kids in zitten (ik denk dat wij daar maar 8 kinderen mogen onderbrengen op ons werk).

We hebben ook een bezoekje gebracht bij de 'dumpsite'. Ja ze leven hier echt op de vuilnisbelt. Vreselijk om te zien. Maar toch, de kinderen zijn zo lief. Ze willen alleen maar kroelen. Deze kinderen zitten met zijn 60-tigen in een hok, van alle leeftijden. Niemand kan de aandacht erbij houden, want het niveau verschil tussen de kinderen is heel groot. Helaas was er voor dit project maar 1 vrijwilliger nodig en is onze keuze op de 'slam' area gevallen.Nu vind ik het heel moeilijk om dit te vertellen, omdat ik erzoveel energie in had gestoken. En niet alleen ik, ook collega's,ouders en vrienden. Gelukkig kan ik nu vertellen dat we een goed project hebben gevonden, waar ik hoop veel te kunnen doen in 3 weken. Doordeweeks gaan we les geven van 14.00 tot 17.00 uur. En we hopen in het weekend een sport en spel programma aan te bieden, of een beroepen dag als dit allemaal mogelijk is. Er zijn ook projecten waar de kinderen een opleiding krijgen (denk aan naailes, kapsalon), zodat ze na deze opleiding een goede baan hebben. Hierwil ik graag in investeren. Maar omdat het organiseren allemaal langzaam gaat, hoop ik dat te kunnen doen voor ik vertrek. 1 project is zeker. Ze hebben helemaal geen boeken, schriften en pennen. Dusproberen we een soort van 'bieb' te kunnen maken.

Met dit project starten we a.s. maandag en we gaan daarom ook morgennaar Angor Wat,om zo uitgerust (??) aan ons project te beginnen. Voor deze goedeafloop hebben wemet een biertje geproost! (is hier ook vies haha)

Hier in Cambodja is het verkeer 1 en al chaos! Overal rijden ze kris kras door elkaar, maar we zijn echte helden en hebben ons samen op 1 motor weten te proppen. Goedkoop en snel, maar veilig is anders. En even voor alle duidelijkheid, nadat sommige mensen mij uitlachten dat ik Engelse lesging geven, aangezien die ook niet helemaal optimaal is. Je moet je voorstellen dat mensen hier graag met je praten om Engels te leren. Ik ben al zoveel mensen tegen gekomen, jonger of even oud, die totaal geen Engels spreken, geen woord! en dat is niet overdreven, dat kan je je niet voorstellen. Handen en voeten werk dus. Wat ze leuk vinden is foto's te zien van mij. Ik heb trots mijn klasje laten zien om uit te leggen wat ik deed. En Irma, weet je wat ze opvielen? Dat er zoveel meiden in de klas zaten, Dat geloof je toch niet?

En tot slot: Wat leuk om reacties te lezen van jullie, dan toch zover weg en toch heel dicht bij!

Knuffels van mij, Iris