Ik kan de Nijmeegse vierdaagse aan

Ik kan de Nijmeegse vierdaagse aan hoor, maar ik weet niet of mijn dure schoenen het aan kunnen. Ik heb van Kalaw naar Inle lake gelopen, gemiddeld 20 km op een dag, dus rond de 7 uur lopen.
Ondanks dat ik niet heb getraind heb ik wel gemerkt dat ik dat wel aan kon, ondanks de spierpijn, de blaren en de hitte. Maar de 2de dag vielen mijn schoenen uit elkaar! Ik heb ze moeten tapen. Zodra ik foto's kan plaatsen laat ik ze zien hoor. (De foto's op de site zijn nu nog allemaal van vorig jaar) Dus ik kwam gebroken in Inle aan.

Inle was heerlijk relax, de mensen hier wonen boven water. Niet alleen de mensen maar ook een mini varkensstal boven het water. Als je met de buurvrouw wil kletsen moet je gewoon een boot pakken. En er liep een kat in 1 van de huizen, zielig eigenlijk, of die kat kan zwemmen? Ik heb een boot ritje langs de drijvende tuinen gemaakt, grappig om te zien dat er gewoon tomaten groeien en druiven op het water.
Met nog een paar anderen hebben we rond gefietst rond het Inle Lake, maar halverwege natuurlijk wel een boot genomen omdat het wel een heel groot meer was. Dus aan de andere kant terug gefietst, en als echte Nederlander zette ik de Tour de France in en ging er als een speer vandoor. Iedereen volgde mij, de haas. Maar na een uur waren we er nog niet, dus na even goed gekeken te hebben hadden we 10 km eerder de afslag moeten nemen hihi. Ik mocht dus niet meer voorop. 10 km is niet zoveel, maar wel bij 36 graden op een mini fietsie.

Na de volgende dag heerlijk door de rijstvelden te zijn gelopen (lees er invallen) en uitgenodigd te zijn bij een familie, die dat zag en aan het werk was in hun komkommer akker, om thee te drinken in hun mini schuil hutje. En alles aan mij mooi vond van oorbel tot ogen en huid, en alleen maar lachen.
Ik had een raar idee door Inle te lopen, het leek in mijn ogen wel een filmdoek, mensen die zich wassen in de rivier, kinderen die spelen op waterbuffels. Het zou zo opgezet kunnen zijn. En schoon dat het was, geen ongedierte gezien helemaal niks.
Tot ik om de hoek de vuilniswagen afval zag dumpen en hier kinderen naar toe zag rennen voor flessen en blikken.

Na afscheid te hebben genomen van de trekking groep ben ik verder gegaan naar Mandalay (toch raar na een week met elkaar te zijn opgetrokken weer afscheid te nemen). Ik moest aan de kant van de weg gaan staan en een pick-up nemen naar het bus station. Na 2 over volle pick-ups voorbij te hebben zien gaan bleek dus dat deze doos aan de andere kant van de weg stond. En tegen die tijd was het natuurlijk al een beetje laat. Maar gelukkig zijn er genoeg moto drijvers die je graag willen brengen over de hobbelige weg!!!

Daar zat ik dan te wachten op een bus die voor mij zal zijn, alles in het Myanmar geschreven natuurlijk. Maar er zijn allemaal helpende mensen die mij graag de weg willen wijzen, of het nu de goede bus is of niet. Na 3 keer van bus te zijn veranderd zat ik in een zogenaamde airco bus met de ramen open, met hele gezellige muziek.
Alle liedjes heb ik voorbij horen komen, van Abba tot de pizza hut tot de Bangels en de Petshop boys, noem maar op! Maar dan wel in het Birmees. Eigenlijk klinkt dat nog niet zo gek.

Ik hoop dat alles goed met iedereen gaat, ik kan zelf mijn hotmail niet openen en niet altijd de site, dus hoop veel berichtjes te kunnen lezen als ik in de bewoonde wereld ben!!!!!

Tata, (doei) iris

So far so good

Zo, eindelijk ben ik in Myanmar, in Kalaw. Maar daar is een hoop aan vooraf gegaan.

Om te beginnen het tandarts project in Cambodja. Voor de mensen die het niet weten: ik ga terug naar Cambodja om samen met Els de kinderen mee te nemen naar tandarts, met de nodige behandelingen en eventueel als er behoefte naar is dit ieder jaar aanbieden. Dit jaar heb ik een paar kleine acties gehouden, zoals schminken op een feestje van mijn nichtje Charlotte, een lege flessen actie en ik heb heel wat verlofuurtjes van mijn collega's gedoneerd gekregen. Doordat mijn ticket net zo duur was voor 2 weken als voor 4 weken, heb ik er 2 weken vakantie aan vastgeplakt. Na lang nadenken is mijn keus op Myanmar gevallen. Ja het was geen makkelijke keus, maar na goed na denken en veel te hebben gelezen voelde het goed om te gaan. Met 8 kilo aan kleren en een tas vol tandpasta, tandenborstels en kinderkleren kwam ik toch aan de 20 kilo. Maar de bedoeling waseigenlijk om veel achter te laten om zo een hoop souveniers mee terugte kunnennemen.

Zo ging ik dus maandag 30 maart het vliegtuig in. Wel met pijn in mijn hart, want ik liet Michiel weer een maand achter. En Els komt 26 april aan en ik ga al weer weg op de 29ste. Ik ga er in mijn eentje er een leuke tijd van maken. De vlucht naar Bangkok was vooral koud, maar eenmaal in Bangkok was het bloedheet. Uiteindelijk een leuk hotel gevonden met een zwembad. En daar lag ik dan eindelijk, ingesmeerd en al, en wat gebeurd er? juist, het begon te regenen en dat is de hele middag niet meer gestopt. Ook in Bangkok stonden de straten blank. Ik had een deja vu met Vietnam, maar nu zat ik veilig hoog en droog en liep ik niet door de straten. Mijn vlucht na Yangoon zou de volgende dag om 7 uur vertrekken, dus 4 uur 's ochtendsal op pad. Dan verdien je wel een massage toch? en die was heerlijk.

Eenmaal in Yangoon aangekomen wilde ik meteen door naar Kalaw, daar kan je goede trekkingen doen, met home stay. Nadat ik een bus had geboekt, wel een middenstoel omdat de bus vol zat, zou ik 16 uur later aan komen. Doordat ik geen tijd had om geld te wisselen op de zwarte markt heb ik het uiteidelijk bij een guesthouse gedaan. Lachen joh, de Kyat is namelijk niet veel waard, dus voor een paar dollar heb je een berg geld!!!

en aangezien je in dit land nergens kan pinnen of aan geld kan komen is dit de enige optie. Met een stapel geld de bus in.Eenmaal aangekomen bij de bus leek de bus totaal niet op het plaatje, zelfs de kleur hadden ze niet goed! En al helemaal de airco niet. Dus dat was zweten. Gelukkig kreeg ik wel een goede stoel. Denk ook niet dat ik het had vol gehouden 26 uur op een houten stoel te zitten. De weg was erg hobbelig, maar ze werken aan de weg, dus over eentijd ben je er zo. De weg was ook afgesloten, zelfs de buschauffeur moest de weg vragen. Ja, dan ga je je wel zorgen maken of het wel goed komt. Er was 1 weg voor ons en het tegoedkomende verkeer en heel heel veel haarspeld bochten. Met kuilen vanhier tot tokyo. Maar na 12 uur rijden werd ik van de bus gezet. In het pikke donker, en 4 uur eerder dan normaal. Ik was perplex! Normaal is 16 uur in Azie toch wel 20 uur!

De man met wie ik mee ging voor een guesthouse vertelde dat er een nieuwe weg was. Hihihi, als dit een nieuwe weg is? Maar ik kon in ieder geval wel in een lekker bed slapen.Ik heb na een goede nacht rust lekker door Kalaw gewandeld.Ik word wel raar aan gekeken, maar er wordt vrolijk terug gezwaaid. Zelfs zonder mijn kaartlezer Michiel heb ik alles kunnen vinden, wel met een omweg weliswaar, maar ik ben er gekomen. Heel bijzonder was dat ik thee heb gedronken met een monnik.

En ik kreeg eten van hem, terwijl ze zelf niet mogen eten na 12 uur? Heb dus niet heel veel durven eten.En dan op zoek naar internet. Nu was ik al gewaarschuwd, maar het is echt niet te vinden. Of het isheel langzaam en hotmail van de staat kan niet worden geopend. Laat ik nu die net hebben. Ik kan wel via de outlook van iemand anders naar mijn outlook sturen. Gelukkig wist ik die uit mijn hoofd, dit verhaal stuur ik dan ook naar Michiel met de hoop dat hij het op de site kan zetten. (noot redactie: bizar om opeens mail te ontvangen over je vriendin van ene Harry Singh)

Morgen ga ik op trekking voor 3 dagen, dus3 dagen de rimboe in. Ik ben benieuwd maar heb er veel zin in.

Ta ta,(doei) Iris

Peking Express

Helaas hebben we Luang Prabang verlaten op de dag dat er een groot festival was. Namelijk de boot races.Voor deze boot races zijn ze al meer dan een week aan het oefenen en dat is al leuk om te zien. Kids die in bomen klimmen om hun boot aan te moedigen enal veel gejuich aan de kant als er een oefenpotje wordt gewonnen.

Dus ik denk dat het festival heel groot was. Maar wij zijn naar Phonsavan gegaan in een lokale bus die na 10 minuten al een lekke band had. En dat zijn ze natuurlijk hier wel gewend. Nog sneller dan ze in de formule 1 een band kunnen wisselen was het al gebeurd. In Phonsavan ligtde 'Plain des jarres'. Dit is een vlakte met kruiken van onbekende afkomst. De kruiken zijn onwijs groot en zwaar. De zwaarste weegt 6 ton en niemand weet hoe de kruiken daar dus komen.

En door de Vietnam oorlog zitten er hier en daar in de kruiken nog kogels. Er zijn dan ook verschillendetheorieen over de kruiken. Van kopjes wijn tot graven. Daarbij zouden dekruiken als urn gebruikt zijn.Nu vinden wij zelf het verhaal dat het graven zijn wel heel bijzonder.. Er zijn 3 vlaktes en van vlaktenummer 2 naar 3 hebben we besloten te gaan wandelen. Dwars door de rijstvelden, op onze slippers en door de blub als een Mary Poppins.

S' avonds hebben we de nachtbus naar Vientiane gepakt. Onze bus zou om 8 uur gaan, maar omdat we er al om 7 uur waren, werd de vrouw die op onze plek zat van 7 uur uit de bus gehaald en wij moesten daar dus zitten. Heel raar, maar wij waren weg. We hebben in Vientiane maar een kleine stop gedaan, omdat we s'avonds meteen door zouden gaan naar Pakse. We hebben door Vientiane gefietst langs alle Watts en natuurlijk De Patuxai, de overwinningspoort. Het Laotiaanse Arc the Triomphe, en net als in Parijs hebben we natuurlijk een rondje gefietst.

Nu was het mij in Luang Prabang niet opgevallen, maar in Vientiane heten de straten net als in Frankrijk ook 'rue' en 'boulevard' . Langs de weg lagen er overal zandzakken voor de overstroming van de Mekong denken wij.

Toen we in Pakse waren aangekomen wilden we graag door naar Don Khong, maar wel een stop maken in Champassak om Wat pu te bezichtigen. Onze Tuk Tuk driver had ons bij een bus station afgezet waar helemaal geen bus ging. Heel handig, dus heeft hij ons bij een lokal bus station af gezet. Het was 7 uur in de morgen en hij zei dat we op moesten schieten. Zo gezegd zo gedaan, snel onze spullen op het dak, nog sneller over de markt gerend om onbijt te scoren want de bus zou nu gaan. Wij in de bus, klaar om te vertrekken en er gebeurde niets! En nog niets, en nog niets................ Waarop we toch maar gingen vragen hoe laat de bus zou gaan, en het antwoord was: 10 uur!!, daar zaten we dan al om 7 uur. Uiteindelijk hebben we een prive tuk tuk genomen die ons bij Wat Phu wilde brengen. Dit is een tempel complex van de rode Khmer. En nee, inderdaad niet zo mooi als Angor Watt, maar omdat het nog in oude staat was, zonder restauratie, was dit een heel mooi plaatje.

Aangekomen op Don Khong. Het grootste eiland van de 4000 eilandjes, hebben we meteen de fietst gepakt om tussen de mooie rijstvelden, door dedorpjes en langs heel veel zwemmende waterbufelste fietsen. Met een lange stok halen de mensen fruit of groenten uit de boom. Dat is best zwaar zo boven je macht. We hebben ook mogen proeven. Iets wat er uit zag als een snijboom, maar toch niet zo smaakte.

We zijn bij de grootste waterval van Zuid Oost Azie geweest, Pha Peng. Nu kunnen de Laotianen dit wel een waterval noemen, wij vinden hetnatuur geweld!!! Jeetje wat een kracht......! En meteen boot tocht terug langs de 4000 eilandjeswaren wij net prins en prinses, want we bleven zwaaien. De grootste bezigheid van de dorpen op de eilandjes was: Falang (blanken) spotten aan de oever en er zwaaiend achter aan rennen!!! (In het droge seizoen komen er allemaal eilandjes en zandbankenboven water, vandaar de naam 4000 eilandjes)

Op de eilanden komen was nog wel een makkie, maar er af komen, dat lukte nog niet zo 1, 2,3. Dat komt omdat de mensen niet tot weinig Engels spreken en de aansluiting naar Bangkok werd gedwarsboomd. Dit vanwege de staking met de treinen, doordat er rellen in Bangkok waren. De man die ons uiteindelijk vroeg in de ochtend naar de bus heeft gebracht riep nog even na dat het onmogelijk was om binnen zoveel uur in Bangkok te komen. Maar wij hebben het tegendeel bewezen en hebben onze eigen Peking express gehad. Al was het dan niet voor een euro per dag, wij zijn overal gekomen en hebben binnen 24 uur Koh Samui bereikt. Zelfs de finale hebben weoverleefd. We zaten in de nachtbus van Bangkok naar het eilandKoh Samui en om 4 uur stopte deze bus. Dus wij met onze slaperige koppen hebben even een plasje gepleegd. Toen ik terug kwam reed de bus weg, denkend dat het een andere was, maar na beter te hebben gekeken stond er helemaal geen bus meer! Michiel vond mijn grapje niet zo leuk toen ik vertelde dat de bus weg was, maar na rond gerend te heben op de parkeerplaats was deze echt weg!! We hebben iemand bereid gevonden die voor veel geld de bus wel achter na wilde rijden. Gelukkig hebben we de bus ingehaald, en toen ik in stapte was de chaufeur boos!!! hij ging uit zijn stekker dat ik de wc in de bus niet had gebruikt.

We hebben van Pakse naar Ubon gereisd (Thailand). Eerst met de lokale bus waar ik voor het eerst de cultuur niet kon waarderen. In een klein netje zaten kuikentjes te piepen. 1 kuikentje heeft de hele weg naar me geroepen: Help me dan, hoor je me niet? Ik vond het vreselijk en dacht dat het tijd was om vegetarier te gaan worden.

Laos verlaten deed pijn in mijn buik, ik heb hier zo'n gave tijd gehad. Laos is zo mooi en ik ben zo blij dat ik dit land met Michiel samen heb kunnen delen.

Uiteindelijk op Koh Samui aangekomen viel het tegen!!!! Ons mooie strand en huisje kon daar geen verandering in brengen. Ik viel in een gat. Michiel die een boek las en ik die een beetje plaatjes keek in de Cosmo en het regende ook nog eens. Echt ik kon niet genieten van de rust na 9 weken reizen.Ik kan het niet verwoorden, mischien dat ik wist dat dereis voorbij was, of de luxe waar ik in was beland, ik weet het niet. Maar ja, ook aan niks doen raak je uiteindelijk gewend en ik vond het jammer dat ik al die massages moest verlaten om terug naar Nederland te gaan. Op zich had ik dat wel goed geregeld, 2 uur eerder weg als Michiel om vervolgens 5 uur later aan te komen, de limo was dus al gehaald.

En terug in Nederland,......dat valt tegen! Het heeft ook niet kunnen helpen dat mijn lieve vriendinnen het huis zo mooi hadden versierd met allemaal foto's en slingers. Eigenlijk kom ik nu pas in een cultuur schok, wat een drukte, en waar maakt iedereen zich druk om zeg. Ok, ik had inderdaad een kleine opstopping verzorgd in Brielle deze zaterdag, maar er werd meteen tegen me gescholden........ Ik was perplex, en helaas heb ik de rust, die ik deze reis heb kunnen vinden en welke ik graag vast wil houden, nietkunnen bewaren.Ik hebook gewoon maar mijn middelvinger opgestoken.

Als mensen vragen wat mij deze reis het meest heeft geleerd, weet ik gewoon het antwoord niet goed te verwoorden. Ik heb veel gezien, meegemaakt en geleerd .Dat je ook gelukkig kan zijn met niks en veel liefde kan geven aan mensen, mischien nog wel meer.

In Cambodja heb ik natuurlijk les gegevenin de sloppenwijken, wat een geweldige ervaring iswaarje met je neus op de feiten wordt gedrukt. Ik had kinderen met HIV in de klas. Kinderen die thuis moesten werken omdat de ouders te ziek zijn om voor zich zelf te zorgen. In Vietnam heb ik geleerd dat ik heel goed alleen kan zijn, en alleen beleef je de dingen toch anders. Vooral het t.v kijken bij de mensen thuis, ik werd in hun leven opgenomen. En ja van Laos, het o zo mooie Laos raak ik niet uitgepraat. De kids die nog nooit een ballon hadden gezien, heel bijzonder.

Ik heb een super ervaring gehad, en ik ben blij dat ik dit heb mogen mee maken.

Lee hai, Tam biet, La gon en Hallo Nederland.

Iris

PS De lamp heeft de 10 weken reizen overleefd en staat trots op de kast!!!

PS namens Michiel: dezelfde lamp is regelmatig vervloekt omdat vrouwen het altijd presteren dit soort voorwerpen achter te laten in het hotel als je haast hebt om de volgende aansluiting te halen....

het:" O zo mooie Laos"

Voor ik begin met het: O zo mooie Laos' ga ik toch eerst de grap van de eeuw vertellen op mijn laatste avond Vietnam in Hanoi. Ik wilde naar het waterpoppenspel. Dit is een voorstelling, echt iets van Hanoi, dit spel speelt zich af in het water en de mensen die hetopvoeren staan ook in het water. Maar goed daar gaat het dus niet om. Ik was een beetje laat en dacht sneller te zijn met een moto. Deze wilde me wel voor een leuk prijsje brengen. Ik sprong achterop en hij reed een rondje Hoakien lake en bracht me op dezelfde plek waar ik begonnen was. Hij wees naar een gebouw waar het was, ja daar stond ik duseerder ook al voor! haha.

In Laos aan komen was ook een verhaal apart zeg. Natuurlijk was ik goed voorbereid en had ik mijn pasfoto voor mijn visa in mijn grote bagage en natuurlijk veel te weinig dollars. Maar niet gevreesd in Laos, gewoon wat meer betalen en alles komt goed.Gewoon zonder visa en paspoort geld gepind na de douane......... zo makkelijk kom je Laos dus in. En dan het wachten op Michiel. Eindelijk, wetwijfelden eerst nog of we elkaar wel zouden treffen op dit o zo grote vliegveld. Maar niet gevreesd, ook zonder bril herkende ik hem meteen!

En wat is Laos mooi!!!! Wat een mooie cultuur, wat een mooie mensen en wat relax!!!!! Dit is echt een mooie afsluiting van mijn reis. En wat hebben we al veel gedaan! Laos heeft een avond klok, en in Luang Prabang mag er na 11 uur geen lawaai meer op straat en er mag geen drank meer geschonken worden. Daarom fluisteren alle tuk tuk drivers na 11 uur: Bowling? Bowling? En voor de mensen die ons kennen snappen natuurlijk wel dat wij een potje hebben gewaagd met veel te kleine schoenen en kinder ballen! Maar met popcorn maakte het een super avondje (alvast oefenen voor de kerst, he Edith hihi). Nadat ik een voorsprong had met koken dacht Michiel me wel even in te halen en hebben we nog een kooklesje gevolgd. Dus die springrols worden dit jaar het voorgerecht met kerst (staat dat alvast genoteerd familie.........).

Het rond fietsen in Luang Prabang valt niet mee, de fietsen zijn klein, trappen zwaar, we hebben zelfs gelopen. Maar we hebben een een mooie waterval ontdekt, met de tuk tuks als uitzicht omdat die het als was straat gebruiken. En wij...... betalen entree............!

In Luang Prabang, in de vroege ochtend om 6 uur, lopen de monniken in een lange rij over de straat voor aalmoezen. De vrouwen langs de weg geven de monniken rijst en volgens mij soms wel wat meer zoals fruit. Mijn guesthouse baas was heel enthousiast dat ik het ook wilde doen en had een kleedje voor me neergelegd met een kussentje en een bakje rijst. En dat was hard werken zeg!!!! De monniken lopen snel voorbij, dus voor ik het bolletje rijst klaar had was de monnik al weer weg.

Ze bedelen dus niet en wachten niet tot ze wat krijgen. Als ze wat krijgen, prima, maar er op wachten doen ze niet. Dat monniken ook gewone mensen/kids zijn blijkt welwanneer ze gewoon gras maaien, hoe stom het er ook uit ziet. En in bomen klimmen en graag met je willen praten om hun Engels te oefenen. Ik vond het opvallend dat er veel jonge monniken waren, echt niet ouderdan een jaar of 12. Veel jonge jongens worden monnik om te leren, en om dan vervolgens terug te gaan naar hun dorp om tegaan doen wat ze willen worden zoals leraar, schilder en zanger (dit hebben ze ons verteld).

Zoals jullie op de foto's al hebben gezien zijn we mijn oude liefde op gaan zoeken. De olifant. We zijn zelfs Mahout geweest (trainer). Niet dat ze naar ons luisteren hoor, maar het wassen van de olifanten was geweldig!!!! Helaas had onze olifant watervrees. Ze was er net in en na een paar sec was ze er al weer uit om lekker te gaan eten.

En ze vond het ook niet leuk om vieze poten te krijgen en liep niet graag door de modder. ( als ze al liep, ze bleef liever stil staan). Kon ik eindelijk Michiel laten voelen dat zodra je je evenwicht verloor de olifant zijn oren klemde tegen je benen zodat je niet viel. Zo mooi is dat, dat zo'n groot beest, zo voorzichtig met je om gaat!

Daarna hebben we een hele mooie trekking gehad. Een klein pad door het bos, mooie uitzichten en dan ineene staat er een Khmu dorp, in de middle of now where. En wat een leuk dorp was dit. Het ziet er heel onbezorgd uit, kids die vogeltjes afschieten en lekker inhun blootje rond rennen. En enthousiast! Sommige kids hadden nog nooit een ballon gezien en waren zo verrast dat als je door een paarse ballon kijkt, de wereld ook paars wordt! Dit meisje heeft echt 10 minuten verbaast oooooo geroepen, en iedere keer weer door de ballon kijken. Zo leuk om te zien.Zelfs oma was zo blij met haar ballon! Ook ging het meteen kriebelen om hier te blijven, om les te geven of ik weet het niet. Maar Michiel heeft me uit het dorp kunnen trekken.

We hebben ook de plannen omgegooid en zijn door naar het Noorden gereisd. Naar Luang Namtha en Muang Sing. Voor we vertrokken hebben we natuurlijk die lekkere broodjes voor onderweg gehaald en wie kom ik daar tegen op de markt. Diana en Jonne, dit stel ben ik meer dan 3 weken geleden tegen gekomen in de Mekong delta. En ook zij gingen naar het Noorden. Gezellig dus. De weg naar Luang Namtha was niet in een hele beste staat. Veel kuilen en veel blub, dus de bus zat hier en daar dus wel vast.

Om ons los te krijgen moest er veel gegraven en planken neer gelegd worden. Dit hoefden we gelukkig niet zelf te doen, maar hier is iemand voor aangenomen. Een mannetje dat de bus in en uit gaat en door de blub loopt om de bus uit te graven, ieder zijn baan toch? Michiel wilde hier wel voor solliciteren en sprong de bus uit waardoor hij door de modder zijn slipper verloor en tot zijn enkels in de blub liep. Helaaas is hij niet aangenomen voor deze job.

Met Diana en Jonne zijn we de volgende dag naar Muang Sing gefietst. Een tocht van 60 km door bergen en langs mooie dorpen. Denken jullie dat we deze tocht hebben gehaald???? Natuurlijkniet. Niet omdat we moe waren maar omdat de dorpjes zo vriendelijk waren dat we daar veel langer zijn gebleven. Al draagt niet iedereen meer traditionele kleren, het was een top dag met veel mooie indrukken. We hebben de Hmong, Khmu, Akha en de Lenten gezien. Bij de Akha hebben de vrouwen een heeel mooi kapje op.

Dit bestaat uit munten. Dus in ruil voor de foto heb ik ze een euro cent gegeven. Niet iedereen was hier heel blij mee omdat ze liever zilver hadden en dat is de euro natuurlijk niet. We zijn uitgenodigd om bij een familie binnen thee te drinken. En het bleef niet bij thee, er werd een hele maatlijd voorbereid. In dit huis zaten ook 2 medicijn vrouwen van de Akha en dat kom je niet overal tegen. Dus dit was een hele bijzondere homestay!

In ieder dorp zijn de kids hetzelfde, maar bij de Akha hadden ze wel een heel apart speeltje. Een muis, aan een touwtje, die overal werd heen geslingerd en als de muis dan vluchte door een kiertje werd die met brute kracht toch weer terug getrokken. Dit muisje had hele rode ogen!

De kids lopen graag nieuwschierig achter ons aan, maar als je kijkt lopen ze een stukje achteruit, en als er pennen om de hoek komen kijken wordt je besprongen! Allen bellen blazen, dat moesten we toch even leren.

Het laatste stuk met de tuk tuk gereden om in Muang Sing aan te komen, dit dorpje ligt tegen de Chinese grens. De o zo mooie wandeling die we de volgende dag hebbengemaakt (lees eigen trekking door rijstvelden, door blub tot de enkels en rivier over steken tot onze knieen) ging door een mooi landschap met de Chinese bergen op de achter grond en weer langs mooie dorpen, de Mien en de Lolo. Deze minderheidsvolken behoren wel tot onze favoriet. De Lolo waren heel rustig wilde niks aan ons verkopen en veel mensen hadden traditionele kleren aan. Maar geen toerist te bekennen. Heel mooi!

Op de ochtend markt durfde ik niet zomaar van iedereen een foto te maken, dus heb ik bij de één slakken gekocht voor een foto, om die aan een ander weer te geven voor een foto. En omdat ze zagen dat ik slakken kocht wilde ze ook wel een kip aan me verkopen die ik in mijn handen kreeg gedrukt. Nou toch maar niet hoor. En ik dacht alles wel gezien te hebben op markten, maar een koeien neus ging me toch tever...... En alle soorten vlees in 1 zakje? En een koeienkop met oog en al erin.

Na deze 2 hele mooie bijzondere dagen zijn we met de lokal bus (lees, bagage boven op, zakken rijst in het midden, en plastic stoeltjes in het midden voor meer passagiers en totaal geen beenruimte. Er vlogen nog net geen kippen door het raam) terug naar Luang Prabang om vandaar uit verder te reizen.

Jullie begrijpen wel na dit verhaal dat ik iedereen aan raad om naar laos te gaan......... Of eigenlijk niet, zodat het altijd zo onschuldig blijft,

La konh ( Tot ziens) Iris

Tam Biet Vietnam en Sabaidi Laos

Jeetje, mijn 3 weken Vietnam zijn alweer voorbij, want is de tijd toch snel gegaan, en wat heb ik ontzettend veel beleeft! Mijn laatste dagen waren fantastisch in Vietnam. Al was hetwel even spannend of ik Els echt wel zou ontmoeten, want de trein had natuurlijk net als in Ned 4 uur vertraging. Gelukkig kon ik bellen dat ik er wel aan zou komen en ze zouden wachten! Els en ik raakte in de bus naar Halong Bay niet uitgepraat. Toen besefte ik pas goed wat ik allemaal had mee gemaakt, en wat een boel ervaring rijker in ben.

Onze boot trip door Halong bay was fantastisch. We hadden een groep van 6 (een prive boot dus) een gezellige groep ook dus een feestje was snel gemaakt.

Halong Bay is een Karstlandschap, een natuurlijke doorgang door de zee. We hebben heerlijk gezwommen en gekayjakked. Dat kan niet iedereen zeggen: Ik heb vandaag gekayjakked in Halong Bay en jij? Super toch!!!! En Els en ik waren een prima team in de kano, lekker gedobberd en genoten van het uitzicht.

We hebben boven op het dek geslapen, onder de sterrenhemel (er waren er 2) want we wilden de zonsopkomst natuurlijk niet missen, helaas begon het om 4.30 uur te regenen en hebben we de opkomst gemist. O ja, er is gewoon iemand geweest die foto's heeft gemaakt van mij als slapende. Deze fofo's worden niet gepubliceerd, want wie heeft ooit verzonnen dat je moeders mooiste bent als je slaapt? Nou ik was niet bepaald een prinsesje op de erwt.

We zijn ook bij een grazy man geweest, hij woont op 1 van deze eilanden, weg van de bewoonde wereld. en slaapt onder een zeil. hier hebben we heerlijk gerelax. Nou ja,..... zijn strand was heel vies door het aangespoelde zeewier, en we moesten natuurlijk wel wat doen voor de kost. Met zijn allen hebben we dus de zee schoon staan maken, en tussen het opruimen door hele mooie schelpen gevonden.

S'avonds hebben we gekaraoked. Heel gezelli, de kroeg was leeg, maar toen Els en ik begonnen te zingen kwamen er gewoon mensen (wel 20) op ons af gerend. Zo goed waren we..........

De Vietnamees is in het zuiden heel gehaast,en daar in tegen in het Noorden heel rustig en vriendelijk, veel warmer en ik ben ook blij dat ik in het noorden langer kon blijven. ( dar is mijn ervaring) Maar alle Vietnamezen smakken bij het leven (echt vies) Ze dragen hele mooie setjes wat wij als pyama zouden beschouwen) En om niemand teleur te stellen zeggen ze maar ja als ze het niet begrijpen. Ze spugen graag op straat met een grote roggel (net voor je voeten) neuspeuteren is in het openbaar is heel normaal. En ze zijn net als de Cambodjanen heel sportief. In de vroege ochtend rennen ze met zijn allen een rondje Hoan Kiem lake, en aerobicen ze ook.(ook nu heb ik weer mee gedaan)

En het is verboden om met meer dan 2 personen op de moto te zitten, maar zoals je aan de foto's ziet mogen ze wel heel hun huishouden op de moto binden.

Met een traan en een lach ga ik Vietnam verlaten, met een traan omdat ik zoveel heb beleeft in Vietnam en dit ga missen. Al heb ik ook een dieptepunt bereikt: 'Toen ik in Mau chau door de rijstvelden liepen een waterbuffolo regen kwam, mij deze recht in de ogen aan keek. Ik durfde mij niet te bewegen want hij was best groot, maar ipv da ik weg rende rende deze waterbuffelo zo hard weg dat hij van de schrik in het rijstveld viel. Kijk dat kinderen van me schrikken maar een water buffelo?????

Maar met een grote lach om morgen Michiel weer te zien!!! Om samen een nieuw avontuur tebeleven in Loas

Dus Tam Biet Vietnam en Sabaidi Laos!!!!

Iris

Wat meer details ,en daar ging mijn string alweer!

Plaats ik net een verhaal en bedenk ik mij, maar ik wil nog veel meer vertellen! Dat komt omdat ik zo veel mee maak dat ik alles niet eens meer weet. Dus dit verhaal, samen met ik leef nog verhaal, wordt 1 verhaal. Dus veel lees plezier.Ik ga verder inHoi Ann, waar ik mijn uiterste best hebt gedaan bij het koken. We kregen van een meisje les en zij dicteerde wat we nodig hadden, zodat we het op kunnen schrijven. Dit meisje was Vietnamees.Als ik theelepel opschreef ipv eetlepel, vertelde zij mij heel streng: ' nee eetlepel!' Best handig een Ned vertaler toch?

In Hue had ik bedacht dat ik toe was aan een massage, en dit is ook wel een goede 'daar ging mijn string verhaal'. Ik kwam binnen in een ruimte met alleen maar blote mannen, ik had al betaald dus deeed mijn ogen dicht. Boven in een ruimte moest ik wachten, waar iedereen zat te puffen en hun sigaret al brandend op de grond neer gooide. Toen kreeg ik mijn heerlijke massage, tenminste dat dacht ik. Maar ipv een heerlijke massage werd ik toch ff hard onder handen genomen! Ze bleef slaan en ze zat op me. Ik wilde weg gaan maar ik vond het eigenlijk wel een grappige ervaring dus ben ik blijven liggen met mijnh kiezen over elkaar. Zij droeg een heel kort mini rokje, en toen ik mij zelf om moest draaien liep zij over me heen. Ja heel apart, want ze liep ook over mijn hoofd. Tegelijkertijd hoorde ik hele ander geluiden van mannen om mij heen. Dus ik ben lachend weg gegaan dat begrijpen jullie.

Had ik al verteld dat Sapa helemaal geweldig was...... Ja, deze tempelverslaafde heeft zich zelf ontpopt tot een echt natuur mens (ben tempel moe).Het uitzicht was geweldig en de mensen hebben inderdaad de HMONG kleren nog aan. Het is raar om te zien dat ze ook s'avonds in de kroeg deze kleren dragenbij een potje poolen. En ze zijn goed! De laatse tijd komen de Westerse kleren wel in in de mode hier, maar een groot gedeelte draagt deze kleren nog. En er was echt geen toerist in town. In mijn hotel wel 3, dus voor de vele toeristen hoeven ze het ook niet te doen. Nog even terug naar onze home stay, die geweldig was. Wij kregen een heerlijk ontbijt. Pannekoeken, terwijl het gezin zelf de kliekjes van de dag ervoor at als ontbijt. Nu ben ik een voorstander van dat je moet eten wat de pot schaft, maar ik heb heerlijk gegeten. Als ik een home stay thuis zou doen voor Aziaten, krijgen ze bij mij gewoon brood hoor. Ga geen rijst koken. hihi.

Om echt te zien dat ze de traditionele kleren dragen zonder toeristen ben ik vandaag op de moto naar Bac ha gegaan. Een weg van 60 km. Nou ja, weg? Zo mag je het niet noemen, het is 1 grote zandweg met blup en kuilen!!!!

Je begrijpt dat mijn o zo gevoelige zitvlees datnog niet hersteld was van de vorige trip toch ging protesteren. En vooral de spierpijn van de trekking in Sapa was er ook niet blij mee. Maar goed In Bac ha is er op zondag markt. Ik was er op zaterdag, dus geen toerist te vinden. Heerlijk. Maar wel mensen in traditionele kleding, heel mooi om te zien.

Eigenlijk hetzelfde als Sapa, alleen de black hmung is zwart, en in Bacha is het heel kleurrijk! Ik vond het heel jammer dat ik hier niet meer tijd had, wanthet flower Hmong dorp dat me belooftwas, was inene te ver weg. Dus moesten we terug. Boos dat ik was, ik heb niet 4 uur gereden om een half uur te zitten en terug te gaan 4 uur. Dus ben ik zelf maar een dorpje ingelopen (gelukkig stond de driver er nog toen ik terug kwam). Ik werd bij veel mensen binnen gevraagd om thee te drinken en gewoon tv te kijken, niks kletsen. En ze vroegen geen geld ervoor. Dat was heel bijzonder. Bij 1 werd ik zelfs aangekleed als ZAI, ook een minority. In Bacha zijn er 3, de flower Hmong de red ZAi en nog iets wat ik me niet kan herinneren. Ja jammer dat ik al weg moest. gelukkig heb ik vannacht in de trein een soft slaper, dat heeft mijn zitvlees wel nodig. Morgenochtend vertrek ik naar Halong bay om lekker niks te doen en samen met Els een feestje te maken!

Zal straks wel veel meer willen vertellen, maar dat komt wel als jullie de foto's komen kijken!

knuf Iris

Ik leef nog

Ik leef nog hoor, ik krijg veel mailtjes of ik het noodweer wel overleef. Ik heb geen last van het weer gehad, nou ja, de trein naar Sapa ging niet. Maar waar was ik gebleven? Na Hoi Ann bezocht te hebbenben ik3 jurken, 2 rokken, een jas, en 2 paar slippers rijker. En dat allemaal op maat laten maken, voor echt spot goedkoop.

Binnen 3 uur was het klaar en het zit als gegoten! Nee hoor, ik heb niet alleen geshopt, maar ik heb ook heel cultureel gedaan. We zijn naar My Son geweest, en ik ben naar de Marble mountains geweest. De Marble mountains was onwijs geweldig, alleen weer dat boekje van mij dat zegt dat het uitzicht geweldig is. Nou, of ik heb het niet gevonden, of het uitzicht werd gehinderd door alle nieuw komende hotels. Wat ik wel heb gevonden is een kloof en met mijn slippertjes en witte broek lukte het mij om omhoog te klimmen ineen klein kloofje achter een boedhha beeld. Alleen had ik dit niet gevonden, maar de moto driver wist de weg. De grotten waren heel mooi, alleen de Vietnamezen plaatsen overal beelden, met kleden. Dat is wel jammer voor het uitzicht maar wel hun cultuur. En ik heb een nieuwe specialiteit, corn soep en loempia's! Ja, ik heb kookles gehad, dus Den, ik ga ze voor je maken.......

Met al mijn nieuwe kleren extra in mijn tas, op weg naar Hue. Hier zijn we niet heellang gebleven. Maar wel langgenoeg om alle tombes aan de parfum rivier te zien. Er was een festival (geen flauw idee hoe dit heette), maar de mensen gooide papiergeld in het water voor de doden. Dat was een van de redenen dat er weinig toeristen waren op het water. Want alle boten waren bezet door de locals (foto's houden jullie te goed, want die heb ik nu niet bij me).

Met de nachrbus naar Hanoi. En geloof me, dat slaapt heerlijk. Daar hoorde we dus dat de trein naar Sapa niet ging, vanwege het nood weer. En dat er veel toeristen vast zaten in Sapa. Het goede nieuws is dat de trein waarschijnlijk een paar dagen later zou gaan, dus de plannen omgegooid en eerst naar Ninh bin. Dit was geweldig, een heel mooi uitzicht, met gebergte en nog zo weinig toeristen dat de kinderen heel nieuwsgierig naar mij waren. Vooral vanwegemijn haar. In het hotel waar ik bleef was een Ned gezin met hun dochtertje van 9. Samen met haar naar de markt geweest, waar we best rare dingen zijn tegen gekomen, zoals hond en darmen.

Door de hotel baas mij om laten praten om op de moto naar Mau chau te gaan. Een heel mooi uitzicht en zeker de moeite waard, vooral omdat de trein naar Sapa het toch niet ging doen.En dat ik dan wel een minority village heb gezien. Deze tocht was zeker heel mooi, maar 5 uur op een moto is ook wel afzien, maar ik genoot van het uitzicht.

Eenmaal in Mau Chau aangekomen bleek ik niet de enige te zijn, er waren wel 1000 toeristen in 1 dorp geland. Niet echt een home stay dus. Ik ben door het dorpje en de rijsvelden gelopen en overal werd ik binnen gevraagd voor thee. Gezelli en heerlijk. Maar denk maar niet dat het voor niks was. Nee, je moet natuurlijk wat kopen. Dus heb ik mewat armbandjes aan laten smeren. Bij 1 vrouwtje was het wel erg gezelli. Zij had alles bewaard van 5 jaar: visite kaartjes, brieven en schriftjes met teksten hoe de thee was. Verder was er heel weinig in het huis, een t.v. en een stapel brieven. Hier waren de kids toeristen gewend dus zonder op en om te kijken gingen ze gewoon door met spelen.

Alle vrouwen bij de Witte Thai hebben in mij ogen een mannen taak. Zij doen het lijken of het erg gemakkelijk is, maar nadat ik het ook mocht proberen.......... Ja ik heb er nog hoofdpijn van.

Zi ziet het er dus uit:

De volgende dag weer op de moto op weg naar Hanoi. Wat een spijt heb ik daar van. Het was 8 uur zitten op een snelweg, ik heb nog pijn in mijn best wel volle zitvlees! Gelukkig was er onderweg een markt waar ik een persoonlijke rondleiding kreeg van een jongen die niet kon praten, maar wel wist uit leggen hoe ik moest roken. En hier op de markt dingen gezien die ik niet kan identificeren.

In Hanoi aangekomen moesten we nog op zoek naar mijn bagage, want die zou doorgestuurd worden naar Hanoi. Niet dus. We hebben 3 uur rond gereden op zoek naar mijn bagegage en vervolgens naar mijn hotel. Je begrijpt dat ik tranen liet van geluk dat ik die moto af kon. En die arme man moest nog 5 uur rijden naar huis.

Gelukkig was ik net op tijd voor de trein van Sapa die gelukkig wel ging. Maar doordat het nog niet helemaal veilig was, had de trein wel vertraging van4 uur. Onderweg zag je goed wat de tyfoon allemaal heeft gedaan met de rijstvelden: veel rijst en inkomenis verloren gegaan. Sapa is geweldig mooi en door de tyfoon zijn er weinig toeristen. Gina en ik hadden een home stay, de enige 2, en omdat het HAPPY NEW RICE YEAR was had onze gids al zijn vrienden uitgenodigd om met ons happy water te drinken (rijswijn). En er wordt om de paar sec geproost. Moet je je voorstellen, dat je Japanners in huis neemt om te slapen en eten en iedereen uitnodigd in je huis om heel veel eten te serveren.

Gelukkig ben ik goed opgevoed en heb ik netjes de afwas gedaan. s' Avonds zijn we naar de ontmoeting plek geweest waar de jongeren kwamen. Die niet met ons durfden te praten. Door het feest was er een soort ceremonie met een stok en een kooi en een vraag en antwoord. De stok wordt op de grond getikt.

Foto's houden jullie te goed. En een goede uitleg moet je maar komen halen, dan beeld ik het uit. Dit was echt een super home stay, echt met het leven mee gedaan en door de rijstwijn heerlijk geslapen. Al konden de kikker geluiden me wel wakker houden! Niet te geloven hoe hard het was.

Net afscheid van Gina genomen, zij vertrekt naar Bejing voor de spelen. Ik ga morgen naar Bac ha, en daarna ben ik weer herenigd met Els. Gaan we lekker op een boot relaxen in Halong Bay!

doeiiii Iris

Even bij praten over Vietnam

Zo waar moet ik beginnen? Ik wil jullie zoveel vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Dus begin ik maar op de laatste avond in Cambodja, waar ik op de valreep een zwarte spin heb gegeten.

Eerst de poten en het achterlijfje. Dit smaakte wel naar hondenvoer (nee niet gegeten, wel geroken). Dus ben ik maar gestopt bij het hoofdje. En omdat het een delicatesse is in Cambodja had ik voor het guesthouse ook wat mee genomen. Maar denk jij dat ze het op eten? Nee hoor, ze vinden het walgelijk. En voor de mensen die me niet geloven, het staat op video. Ook de ochtend nog naar kung fu fighting geweest. Een tip als je er bent, blijf lekker liggen, er waren er maar 4 aan het werk. Wel weer mee gedaan met aerobic les. Die Cambodjanen zijn onwijs sportief, en volleyballen kunnen ze als de beste.

En dan de grens over met een Nederlandse boot. Van de 12 mensen waren er 10 Nederlanders. Een gezellige boel dus. De tocht met de slow boot was geweldig, heel relax. Maar de grens overgang, dat ging snel zeg..... Was ik eindelijk gewend aan het relaxen en rust in Cambodja. In Vietnam is het dus heel anders. We moesten rennend de grens over en opschieten, ik was in een sec in Vietnam, niks spectaculair dus.

Maar de tocht over de mekong maakte het weer goed. Heel mooi. En jullie dachten dat ik klaar was met les geven he? Nee hoor, we hebben met alle Nederlanders op een avondschool les gegeven.

De volgende dag waren we met zijn 3 en, ik en nog 2 andere Ned meiden, bij onze homestay waar we zijn vertroeteld door onze home mom. Door eten en veel fruit, en heerlijk gerelaxd in een hangmat. Door de rijstvelden gelopen, en weer in de hangmat. lekker toch? En het hondje geaaid die zo blij was dat hij aandacht kreeg dat hij over me heen pieste van opwinding....heerlijk zo'n warme douche. s'Avonds kwamen er nog 5 andere mensen bij, heel gezellig allemaal, maar we zijn wel aangevallen door muggen!

Ne deze relaxte tour was ik zo verwend dat ik HCMC maar een vieze stad vind die ik snel ben ontvlucht. Ik heb me rond laten rijden door een vieze dikke vietnamees die zei dat het een uurtje duurde naar de pagode en de markt. En eenmaal bij de pagode aangekomen was het uurtje voorbij, en werd hij heel boos en agressief en wilde meer geld. Niemand sprak natuurlijk Engels, en ze stonden allemaal schaapachtig te lachen. Geen taxi en andere moto in de buurt, en het begon donker te worden. Dus maar meer betaald om terug te komen (en die pagode was niet zo mooi als op het plaatje).Toen begon het toch te plensen (geen zorgen, had mijn camera vast...). Ik heb op de straat gelopen met het watertot mijn knieen en ratten en kakkerlakken zwommen om mij heen.

Op de markt was het water ook zo hoog en toen het licht uitviel en de lokale mensen ook begonnen te rennen dacht ik dat ik hier maar snel uit moest. En dit geloof je niet, alle uitgangen waren dicht...... Op 1 na, die moet je maar eens in het donker zien te vinden. In de winkels liep het water ook helemaal op, en sommigen gingen gewoon door met t.v. kijken.

Je begrijpt dat ik heel blij ben dat ik in het rustige Natrang zit, na een super leuke stop in muine om van de zand duinen te glijden, samen met een Amerikaans meisje.

De Nachtbus naar Natrang was ook een verhaal apart. De man naast me dacht wel even tegen mij aan in slaap te vallen en boeren te laten richting mij, waar ik onwel van werd. En zo breed te gaan zitten dat hij zowat op mijn schoot zat. Ik die overal kan slapen, deed dat dus niet die nacht.

In Natrang heb ik mij weer op een moto durven hijsen na een slechte ervaring in HCMC. Hij was wel wat duurder, maar van het hotel dus betrouwbaar en de moeite waard. Hij heeft me alles laten zien en veel vertelt in zijn beste engels (niet te verstaan dus). En zelfs op me gewacht toen ik ging winkelen op de markt, ik durfde niet te lang te blijven. Maar als dit de grote markt was volgens mijn boekje vond ik hem erg tegen vallen, of was het een andere? Ik heb zelfs kunnen relaxen op het strand. Heerlijk.

De foto's houden jullie te goed, ga nu namelijk lekker eten, samen met Gina het Amerikaanse meisje.

knuf Iris